Η δύναμη της συνήθειας στις ανθρώπινες δραστηριότητες ήταν πάντα κάτι που μου προκαλούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το σημερινό άρθρο αποτελεί στην ουσία μια γενίκευση του προηγούμενου περί Pokemon GO (όπου θίξαμε τον χλευασμό και το κράξιμο ορισμένων ανθρώπων προς άλλους με επιχειρήματα που ανάγονται ουσιαστικά στο “δεν γουστάρω αυτό που κάνεις επειδή δεν έχω συνηθίσει να το βλέπω”). Υπάρχουν πολλά φαινόμενα που ήθελα να πραγματευτώ με τη μορφή άρθρων μέχρι που συνειδητοποίησα ότι στον πυρήνα τους υπάρχει η δύναμη της συνήθειας και έτσι αντί για 2-3 άρθρα με χαρακτήρα κραξίματος, αποφάσισα να ανεβάσω ένα με περισσότερο φιλοσοφική φύση. Καθώς η μελέτη φαινομένων με κριτική σκέψη, από την οπτική γωνία της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι ουσιαστικά η θεματολογία αυτού του blog, ένα τέτοιο θέμα κολλάει πολύ καλά.

Η άποψή μου για τη δύναμη της συνήθειας θα μπορούσε ίσως να συνοψιστεί ως εξής: Την “προκαλούμε” μέχρι εκεί που μας παίρνει. Το “προκαλούμε” εδώ το εννοώ με την έννοια του αγγλικού “to challenge” και όχι με την έννοια του “δημιουργούμε”.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η πηγή του προβληματισμού περί ανθρώπινης συνήθειας είναι οι πράξεις/δραστηριότητες που γίνονται απλά και μόνο από αυτή, χωρίς κάποια άλλη λογική. Το εύρος αυτών των δραστηριοτήτων μπορεί να είναι από απλά, καθημερινά, “ανώδυνα” πράγματα που ο καθένας κάνει μέχρι καταστάσεις μεγάλης κλίμακας όπου η συμπεριφορά πολλών ατόμων μαζικά δικαιολογείται μόνο από τη συνήθεια σε κάποια άλλα φαινόμενα, κυρίως τον τρόπο ζωής που έχουν συνηθίσει.

Ας ξεκινήσουμε με μια ενδιάμεση κατάσταση. Τυχαίνει να έχω την υπερδύναμη να τρώω ό,τι θέλω και όσο θέλω χωρίς να βάζω γραμμάριο και αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει ΟΣΟ κι αν φάω, εκτός και αν ακολουθήσω κάποιο ειδικό πρόγραμμα. Όπως αντιλαμβάνεστε, το “φάε λίγο βρε να παχύνεις!” είναι κάτι που το έχω ακούσει αμέτρητες φορές ακόμα και από άτομα που μόλις γνώρισα. Η φράση αυτή είναι εξίσου προσβλητική και ενοχλητική με το “σταμάτα να τρως μπας και αδυνατίσεις λίγο!”, θεωρητικά λοιπόν μπορώ να το χρησιμοποιήσω σαν απάντηση όταν μου λένε να τρώω μπας και πάρω κάνα κιλό. Πρακτικά μπορώ όμως; Έχει νόημα; Για μένα, όχι. Δεν με παίρνει να προκαλέσω τη συνήθεια εδώ. Η συνήθεια έχει δημιουργηθεί από την ευρέως αποδεκτή αντίληψη δύο πραγμάτων.

Πρώτον, ότι “περισσότερο φαί=περισσότερα κιλά”. Αυτό ισχύει στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, οπότε είναι λογικό κάποιος να το σκέφτεται έτσι και να του έρχεται στο μυαλό, άσχετα αν προσβάλλει τη νοημοσύνη μου, λες και εγώ δηλαδή δεν είχα σκεφτεί να φάω περισσότερο. Δεύτερο και σημαντικότερο ότι “κακό σώμα=χοντρό σώμα ΜΟΝΟ”. Δεν του περνάει από το μυαλό κάποιου ότι μπορεί να σε προσβάλλει, από τη στιγμή που δεν σε λέει χοντρό. Μπορεί να νομίζει ότι σε κολακεύει κιόλας, γιατί ο ίδιος ζηλεύει ένα αδύνατο σώμα. Στην εποχή που ζούμε, με τα μινιόν μοντέλα της τηλεόρασης, είναι δυνατόν να του έχει δημιουργηθεί άλλη εντύπωση; Όχι, και αυτό γίνεται υποσυνείδητα, συνεπώς με μια ανάλογη απάντηση (“χάσε κάνα κιλό”) μπορεί αυτόματα να παρεξηγηθείς/αποξενωθείς με ένα άτομο που ουσιαστικά δεν φταίει σε κάτι.

Λίγο blogging inception για να προχωρήσουμε. Στο προηγούμενο άρθρο έθιξα το κριτικάρισμα μιας δραστηριότητας/χόμπυ από κάποια άτομα, με μόνη βάση για το κριτικάρισμα αυτό το ότι δεν έχουν συνηθίσει στην καθημερινότητά τους την τάδε δραστηριότητα. Με έπαιρνε να το κάνω; Με έπαιρνε να προκαλέσω τη συνήθεια αυτή; Θέλω να πιστεύω πως ναι, γιατί δεν το έχω σαν αρχή να επικρίνω τις πράξεις κάποιου μόνο επειδή δεν ταιριάζουν με τις συνήθειές μου (με άλλα λόγια, δεν έκραξα κάτι που κάνω και εγώ ο ίδιος) όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα σε άλλες περιπτώσεις να υποκύπτω κι εγώ είτε περιστασιακά, είτε συστηματικά σε αυτό το “χούι”, χωρίς να το καταλαβαίνω. Σε αυτήν την περίπτωση όχι, δεν με έπαιρνε να το κάνω, γιατί θα έκραζα για κάτι που κάνω και εγώ ο ίδιος!

Πάμε προς τα τελευταία σκαλιά, στα φαινόμενα μεγάλης κλίμακας που προαναφέρθηκα πως θα ήθελα να θίξω ως ξεχωριστά άρθρα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επανάσταση του πληκτρολογίου. Κάθε φορά που συμβαίνει ένα γεγονός που προκαλεί παγκόσμια θλίψη, όπως τα τρομοκρατικά χτυπήματα στις Ευρωπαϊκές πόλεις, ο θάνατος ενός αγαπημένου καλλιτέχνη, ή το πρόσφατο με το κατακαμμένο προσφυγόπουλο με τους μώλωπες, το εξής μοτίβο παρατηρείται: Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία θα εκφράσει τη θλίψη της, τη συμπόνια της για τα θύματα και την οργή για τους υπεύθυνους και μια άλλη μερίδα “απαντά” με το επιχείρημα ότι τέτοια πράγματα γίνονταν ανέκαθεν, εξακολουθούν να γίνονται, σε κάποιες περιοχές και χειρότερα και όμως ποτέ δεν υπήρχε ανάλογη αντίδραση. Κυριότερα παραδείγματα, η πείνα και εξαθλίωση της Αφρικής, ο πολυετής πόλεμος στη Συρία κ.α.

Είναι αλήθεια πως ο κόσμος έχει πολλά στραβά, το αντιλαμβανόμαστε και δεν κάνουμε τίποτα. Και πάλι λόγω της δύναμης της συνήθειας μπορούμε να το αιτιολογήσουμε. Όσο σοβαρά είναι τα προβλήματα του κόσμου, άλλο τόσο ισχυρή είναι η “παγίδα” της ζωής στο Δυτικό κόσμο που συνεχώς σου δημιουργεί ανάγκες και στην ουσία δημιουργεί ένα τείχος γύρω από τον εαυτό σου. Με άλλα λόγια, ζούμε με μια τεράστια συνήθεια. Και η δεύτερη ομάδα που ανέφερα πιο πάνω είναι αυτή που την προκαλεί. Εδώ όμως δεν παίζουμε με Pokemon GO και προσβλητικές κουβέντες, μιλάμε για πραγματικά, παγκόσμιας κλίμακας προβλήματα. Οπότε, θα δεχόμουν αυτήν την πρόκληση εάν δεν γινόταν μόνο και μόνο για το σκοπό της πρόκλησης. Γιατί θεωρώ πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων έτσι γίνεται. Αν κάποιος είναι πραγματικά ευαισθητοποιημένος είναι παράδοξο να περιμένει μέχρι να εκφράσεις θλίψη για κάποιο συμβάν (π.χ., τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι) ώστε να “σου την πει” που δεν θλίβεσαι περισσότερο ή που δεν θλίβεσαι και για άλλα συμβάντα με περισσότερα θύματα. Αντίθετα, ένας πραγματικά ευαισθητοποιημένος θα προσπαθούσε να σε μυήσει στη δράση απέναντι σε αυτά τα προβλήματα γιατί αυτό είναι το σωστό (ή αυτό πιστεύει ότι είναι το σωστό).

Αν λοιπόν, ας πούμε, είχαμε μια μεγάλη ομάδα ακτιβιστών που ειλικρινά νοιάζονταν για τα προβλήματα του κόσμου και προσπαθούσαν, όσο μπορούσαν, να τον βελτιώσουν και προσπαθούσαν να μας “ξυπνήσουν” εμάς τους υπόλοιπους, μια τέτοια πρόκληση θα είχε βάση. Όχι όμως όταν γίνεται ευκαιριακά με σκοπό κάποιος απλά να φανεί πιο έξυπνος ή προβληματισμένος.

O τίτλος του σημερινού άρθρου δεν πρέπει να ξεγελάει. Δεν απευθύνεται προς αυτούς οι οποίοι τελευταία το μόνο που κάνουν είναι να περπατούν από την Αθήνα έως τη Μόσχα ψάχνοντας για Pokémon. Από τη στιγμή που δεν ενοχλούν κανέναν, καλά κάνουν. Όχι, απευθύνεται στη μερίδα αυτών που νοιώθουν την ανάγκη να δικαιολογήσουν τα κόμπλεξ τους και τα παιδικά απωθημένα τους με επιχειρήματα του κώλου, απέναντι σε μια άλλη μερίδα, παρόμοιας νοημοσύνης που τους κατηγορεί, χλευάζει και κράζει τις συνήθειές τους αυτές με επιχειρήματα εξίσου του κώλου. Η δεύτερη κατηγορία επίσης στοχοποιείται από το άρθρο και ας ξεκινήσω από αυτή.

Η κατηγορία λοιπόν αυτή των υπεροπτοκάγκουρων (όχι, δεν πρόκειται μόνο για γέρους που δεν ξέρουν τη διαφορά πληκτρολογίου και εκτυπωτή), όπως είπαμε χλευάζει τους περπατητές που έχουν γεμίσει τους δρόμους, όπως τα ζόμπι στην Ατλάντα στο “The Walking Dead”, με επιχειρήματα του τύπου «είναι ανώριμο», «είναι παλιμπαιδισμός», “get a life”, κ.λπ. Ακόμα και αν ισχύουν όλα αυτά, απαντήστε μου κάτι. ΚΑΙ; Αν απολαμβάνουν αυτό που κάνουν, χωρίς κάποια επίπτωση στην σωματική ή ψυχική τους υγεία, ή την υγεία των άλλων, και χωρίς να ενοχλούν (δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι όλοι αυτής της κατηγορίας τους χτυπάνε την πόρτα του σπιτιού τους επειδή είναι gym στο παιχνίδι), ποιο είναι το πρόβλημα; Εγώ ξέρεις τι θεωρώ ανώριμο; Τον αθλητικό φανατισμό, το στοίχημα, το κάπνισμα. Το να θεωρείς τους τάδε ομάδα ΣΟΥ και η ψυχολογία σου να εξαρτάται από την απόδοσή της, ενώ τα αποτελέσματά της δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ όφελος για σένα, είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω (περισσότερα εδώ) και θα συνεχίσω να μην καταλαβαίνω μέχρι κάποιος να μου δείξει πως κάνω λάθος. Παρόμοια και για το στοίχημα γιατί είναι σαν να μπαίνεις στο καζίνο και να νομίζεις ότι έχεις πιθανότητες στη ρουλέτα επειδή έχεις διαβάσει λίγο στατιστική (με την έννοια ότι και τα δύο είναι σχεδιασμένα με την ίδια ακριβώς λογική: για να χάνεις) και για το κάπνισμα επειδή πληρώνεις 4€ ανά ημέρα ή ανά δύο ημέρες για να χάσεις την όσφρησή σου, να βρωμάει η αναπνοή σου και να πάθεις καρκίνο του πνεύμονα.

Τέτοιου είδους παραφωνίες μπορεί να ισχύουν και για αυτούς που λιώνουν στο Pokémon GO. Κράξτους για αυτά, για κάτι που να στέκει. Όχι γιατί «δεν είναι φυσιολογικό, 30-40 χρονών μαντράχαλοι να κυνηγάνε Pokémon». Πάρτε χαμπάρι κάτι: Το τι θεωρείς φυσιολογικό, ή καλύτερα κοινωνικά αποδεκτό καθορίζεται αποκλειστικά από ένα πράγμα: τη ΣΥΝΗΘΕΙΑ. Συγκεκριμένα, τι υπήρχε, τι έχεις ζήσεις και τι σου έχουν πει από τα πρώτα χρόνια που θυμάσαι τον εαυτό σου. Αν η Nintendo κάνει σωστά τη δουλειά της, σε λίγο καιρό θα είναι μια χαρά κοινωνικά αποδεκτό οι 40άρηδες να κυνηγούν Pokémon ακόμα και στην Αλάσκα. Όπως έγιναν συνηθισμένο μέσο διασκέδασης για ενήλικες τα video games μετά από πολλά χρόνια που θεωρούνταν «για παιδιά».

Και πάμε στην άλλη άκρη του σχοινιού. Κάποιοι από τους pokenazis που γίνονται στόχοι από τους προαναφερθέντες υπεροπτοκάγκουρες προσπαθούν να αντικρούσουν τα τραγικά τους επιχειρήματα με εξίσου ανεδαφικές δικαιολογίες του στιλ «Βγήκε και ένα παιχνίδι που προωθεί τη φυσική άσκηση και την κοινωνικοποίηση και το κράζετε». Με άλλα λόγια προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες λέγοντας ότι η προβοσκίδα τους δεν έχει το μήκος που πρέπει. Γιατί βέβαια το «έτσι γουστάρω, μου αρέσει και δεν ενοχλώ κανέναν» δεν αρκεί. Πρέπει να αποδείξουν την ανωτερότητά τους. Πάρτε λοιπόν και εσείς χαμπάρι κάτι: Δεν παίζετε Pokémon GO για την άσκηση, αλλά για να σβήσετε επιτέλους την κάβλα σας του να πετάτε ερυθρόλευκες μπάλες σε κάτι μεταλλαγμένα ζώα, που την έχετε από τα 7 σας, δηλαδή από τότε που παίζονται τα Pokémon στην τηλεόραση. Και μαντέψτε κάτι: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΡΑΒΟ ΣΕ ΑΥΤΟ. Ο καθένας διασκεδάζει όπως γουστάρει (και πριν μου πείτε τότε γιατί κράζεις το στοίχημα και το τσιγάρο, αν ο άλλος το γουστάρει, θα σας πω ότι αν όντως το γουστάρει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ και δεν το κάνει από εθισμό, τότε οκ, καλά κάνει. Αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως είναι όντως έτσι). Μην προσπαθείτε λοιπόν να δώσετε γελοία, σοβαροφανή επιχειρήματα, γιατί το μόνο που καταφέρνετε είναι να τονίζετε την ανασφάλειά σας και το κόμπλεξ σας που δεν κάνετε κάτι «κοινωνικά αποδεκτό» με τον τρόπο που το ορίσαμε πιο πάνω. Πιο λιανά, με το να προβάλλεις το επιχείρημα ότι «σου προσφέρει άσκηση», το μόνο που δηλώνεις πραγματικά είναι ότι θα ήθελες να μπορούσες κι εσύ να πηγαίνεις τακτικά γυμναστήριο και να έχεις ένα ωραίο σώμα, όπως οι υπεροπτοκάγκουρες.

Ο παραπάνω συλλογισμός μπορεί να επεκταθεί και σε άλλου τύπου geeks που θα σου πουν ότι βλέπουν anime για την πλοκή ή ότι τα video games προωθούν κοινωνικά μηνύματα του τύπου «Αν δεν συναντάς εχθρούς, δεν πας στο σωστό δρόμο». Μάθε να συμφιλιώνεσαι με το τι σε κάνει να γουστάρεις κάτι. Μπορεί τώρα να αναγνωρίζεις την καλή πλοκή των anime, αλλά ο λόγος που ξεκίνησες να τα βλέπεις και ίσως ο κυριότερος που ακόμα τα απολαμβάνεις (γενικά σαν είδος, όχι κάποιο συγκεκριμένο) παραμένει το ξύλο, τα εφέ και τα βυζιά σε μέγεθος καρπουζιών. Όταν μικρός, τα σαββατοκύριακα στο Star τα μάτια σου απείχαν 1 εκατοστό από την τηλεόραση και μετά στο δωμάτιό σου προσποιούσουν ότι μπάλες του τέννις ήταν pokeball, δεν έπαιρνες ΧΑΜΠΑΡΙ από την όποια πλοκή και τα κοινωνικά μηνύματα που περνούσε. Τώρα που ωρίμασες, σαφώς και δεν πετάς μπάλες του τέννις ως pokeball, και σαφώς μπορείς να αντιληφθείς πέντε πράγματα παραπάνω. Παρόλα αυτά, ο κύριος λόγος που εξακολουθείς να βλέπεις anime, είναι αυτό που τα διαχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη, δηλαδή τα εφέ, η γρήγορη κινούμενη εικόνα, οι πολλές εναλλαγές χρωμάτων κλπ. Απλά έχεις ωριμάσει αρκετά ώστε να φιλτράρεις όσα περιέχουν ΜΟΝΟ αυτά και να επιλέξεις κάτι που να έχει και μια καλή πλοκή. Εγώ προσωπικά, αν γουστάρω να δω κάτι πρωτίστως για την καλή πλοκή του, δεν θα είναι κάτι με ουρλιαχτά στα Γιαπωνέζικα και 50 διαφορετικά χρώματα το δευτερόλεπτο. Αντίστοιχα, αν γουστάρεις κάτι για διέγερση του ματιού και της φαντασίας, δεν θα δεις House of Cards. Κανένα από τα δύο κίνητρα δεν είναι καλύτερο από το άλλο.

Οπότε, ο τίτλος του άρθρου απευθύνεται και στους μεν υπεροπτοκάγκουρες και στους δε pokenazis γιατί όσο φουντώνουν οι φωνές της μιας κατηγορίας, άλλο τόσο φουντώνουν και της άλλης και αντίστροφα. Και μεγάλος χαμένος είναι η κριτική σκέψη.

Τρεις μέρες μετά την επίτευξη συμφωνίας για τετράμηνη παράταση στο Eurogroup και η επανάσταση του πληκτρολογίου καλά κρατεί. Χιλιάδες σχόλια σε σάιτ ενημέρωσης (και όχι μόνο) κραξίματος και κατηγοριών ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη: Δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους, είπαν ψέματα στο λαό και η πολιτική τους είναι συνέχεια της ακροδεξιάς του Σαμαρά κλπ.

Δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑίος. Αλλά είμαι πραγματιστής. Υπάρχει κάποιος που στην Ελλάδα του 2015 ψήφισε με γνώμονα τις προεκλογικές υποσχέσεις του ηγέτη του κόμματος; Που πίστεψε σε άμεση κατάργηση του μνημονίου, διαγραφή του χρέους και επιστροφή στην ανάπτυξη;  Αν είναι έτσι, είναι σαν να πίστεψε ότι ο Τσίπρας είναι μάγος. Και μπορεί ο Γιάννης Βαρουφάκης να θυμίζει πολύ τον Λόρδο Βόλντεμορτ, αλλά δεν είναι έτσι.

Θα μου πείτε, δηλαδή καλά έκανε και έλεγε ψέματα; Όχι, αλλά ως πολιτικός είναι η ΔΟΥΛΕΙΑ του. Όπως και εμάς πλέον έχει καταντήσει η δουλειά μας να μην τους πιστεύουμε. Δεκτό να τον ψηφίζεις επειδή θεωρείς πως όλο και κάτι παραπάνω μπορεί να διεκδικήσει, από τον Σαμαρά που απλά δεχόταν τα μέτρα ως τελεσίγραφα. Αλλά δεν είναι δυνατόν να πιστεύεις πως μπορούν να αλλάξουν όλα σε ένα μήνα.

Κρίνουμε εκ του αποτελέσματος; Στην τελική όντως κάτι κατάφερε. Έστω και λίγο. Ακόμα και το ότι ακούστηκε η φωνή της Ελλάδας, ότι υπήρχε Ελλάδα στη διαπραγμάτευση ήταν κάτι. Η εναλλακτική από τη συμφωνία που επιτεύχθηκε, δεν ήταν η μονομερής διαγραφή του χρέους ή με κάποιο μαγικό τρόπο να έρθει αμέσως η ανάπτυξη. Ήταν το email Χαρδουβέλη.

Όπως είπε και ένας μεγάλος φιλόσοφος, “δυστυχώς για τη χώρα οι άνθρωποι που ξέρουν πραγματικά πως να την κυβερνήσουν δεν έχουν χρόνο. Γράφουν συνεχώς σχόλια στο facebook και στο twitter.”

Ταυτίζεσαι με μια ομάδα. Δεν εννοώ το “από συνήθεια ή λόγω πατέρα στηρίζω την τάδε ομάδα και μια φορά την εβδομάδα την παρακολουθώ στην τηλεόραση ή το γήπεδο”. Είναι μέρος της καθημερινότητάς σου, τα νέα της σε απασχολούν σε αρκετό βαθμό. Οι επιτυχίες/αποτυχίες της καθορίζουν τη δική σου χαρά/λύπη για χρονικό διάστημα. Αυτό εκφράζεται από την αναφορά στην ομάδα στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Περνάτε ώρες με τους φίλους σου συζητώντας ή κάνοντας καζούρα σε αναρτήσεις στο facebook. πού πολλές φορές καταλήγουν σε καυγά ή με αγνώστους στα σχόλια σε αθλητικά σάιτ, όπου τα επίπεδα ειρωνείας και κοροϊδίας ξεφεύγουν. Ή και ακόμα παραπέρα, χαίρεσαι με τις ήττες των εγχώριων αντιπάλων σου, όταν αυτοί παίζουν στο εξωτερικό. Δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις;

footballfixing
Άλλοι ασχολούνται με τον κώλο της Κιμ Καρντάσιαν άλλοι με το Χ ή Υ όνομα της ελληνικής ή ξένης Celebrity scene και είναι περίπου το ίδιο, αλλά εμένα μου “χτυπάει” τόσο άσχημα στο θέμα του πρωταθλητισμού για δυο λόγους.Πρώτον, δεν είναι μόνο οι χουλιγκάνοι αυτοί που ανέφερα πιο πάνω ή αργόσχολοι που περνάνε όλη τους τη μέρα με μια αθλητική εφημερίδα. Ξέρω και μια χαρά σοβαρά και μορφωμένα άτομα που ταυτίζονται σε ανεξήγητο βαθμό με τις ομάδες και τους παίκτες του πρωταθλητισμού. Αυτό που μου κάνει εντύπωση και θέλω να τονίσω είναι μια τρομερή αδικία (ή ανισότητα αν προτιμάτε) που δεν φαίνεται να προσέχει κανείς. Έχεις περάσει σχεδόν όλη σου τη ζωή στο θρανίο και μετά στο γραφείο, διαβάζοντας και δουλεύοντας και αμείβεσαι με έναν αστείο μισθό μπροστά σε αυτά που παίρνουν αυτοί (παίκτες, προπονητές κλπ). Οι οποίοι φυσικά το μόνο που κάνουν είναι το χόμπι τους.

Βγαίνει ο Λεμπρόν και λέει “παίρνω λιγότερα απ’όσα αξίζω”. Ρε φίλε, ακόμα και αν σουτάρεις από τη μία ρακέτα και βάζεις καλάθι στην απέναντι μπασκέτα, ΜΠΑΣΚΕΤ παίζεις. Δεν κάνεις καν κάτι που να προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην κοινωνία και πληρώνεσαι με 8ψήφια ποσά το χρόνο. Τι να πουν και ο χειρουργός, ο πιλότος, ο μηχανικός, ο εκπαιδευτικός. Ξέρω, και η ψυχαγωγία είναι απαραίτητη, αλλά είναι τόσο που να δικαιολογεί τέτοια ποσά; Bitch please…Και παρόλα αυτά, λατρεύεται σαν θεός. Ατέλειωτα ποστ τσακωμών στο fb και στα αθλητικά σάιτ για το αν είναι καλύτερος από τον Τζόρνταν ή όχι, αν είναι προδότης ή όχι και δεν ξέρω γω τι άλλο. Και φυσικά υπάρχουν αμέτρητα άλλα τέτοια παραδείγματα.

Δεν λέω να μην απολαμβάνουμε καν το παιχνίδι. Το αντίθετο, αυτή είναι η ουσία. Να απολαμβάνουμε το παιχνίδι και ως εκεί. Εγώ ο ίδιος έχω ρίξει άπειρα μπινελίκια και έχω πανηγυρίσει σαν εκστατικός κατά τη διάρκεια αγώνων, αλλά μέχρι εκεί. Σίγουρα έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις από το να κάθεσαι με τις ώρες και να διαβάζεις/ακούς και να σχολιάζεις την άποψη του κάθε ατάλαντου δημοσιογράφου στο αν πρέπει να φύγει η όχι ο προπονητής και ποιος να προσληφθεί στη θέση του, ή να διαλέγεις πλευρά στον μαξιλαροπόλεμο Αγγελόπουλων-Γιαννακόπουλου. Είναι άδικο για σένα να τους δίνεις τόση αξία.

Το δεύτερο σημείο που θέλω να τονίσω είναι ότι όλα αυτά γίνονται κατά κύριο λόγο στο εντελώς σάπιο σύστημα του ελληνικού πρωταθλητισμού. Δηλαδή δεν υπάρχει καν η απόλαυση του παιχνιδιού, που ανέφερα πιο πάνω. Υπάρχει μόνο σαπίλα. Μηδέν θέαμα, άθλια οργάνωση, επεισόδια, στημένα παιχνίδια, κι όμως κρατά τόσο κόσμο καθηλωμένο. Αναβάλλει η ΕΠΟ την αγωνιστική όλων των πρωταθλημάτων και από κάτω σχολιάζουν: “ακυρώστε τα τελείως να τελειώνουμε”. Εγώ γιατί πιστεύω ότι με το που αρθεί η αναβολή (χωρίς να έχει έρθει καμιά αλλαγή), όλοι αυτοί θα συντονιστούν πάλι στις τηλεοράσεις τους χωρίς να συνέβη τίποτα; Μέχρι να ξαναγίνει κάτι όπως ο ξυλοδαρμός, ή ένα εξόφθαλμα στημένο παιχνίδι για να αρχίσουν ξανά πάλι να γκρινιάζουν, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο.

Για να καταλήξω λοιπόν. Μήπως είναι από την ύπουλα ισχυρή δύναμη της συνήθειας; Η οποία ξεκίνησε από τους πατεράδες που έβλεπαν μπάλα σε μια πολύ πιο ρομαντική εποχή και την περνούν στα παιδιά τους; Μήπως αυτή είναι που υποκινεί και την ανεξήγητη ταύτιση που περιέγραψα στο πρώτο κομμάτι του κειμένου, έστω και εν μέρει; Άλλωστε, όταν είσαι μικρό παιδί είναι λογικό να τα παίρνεις όλα λίγο πιο κατάκαρδα. Μήπως πρέπει επιτέλους αυτή η κάκκιστη συνήθεια να μείνει πίσω μια για πάντα; Αν γουστάρεις να βλέπεις μπάλα, η Ευρώπη είναι γεμάτη θεαματικά και ενδιαφέροντα πρωταθλήματα. Και είναι το θέαμα στο οποίο αξίζει να αφιερώνεις το χρόνο σου, όχι στους πρωταγωνιστές του θεάματος.

new-beginning

Το κείμενο αυτό έχει σκοπό να παρακινήσει τον pakys, τον άλλον συνεργάτη στη δημιουργία του e-postego, να το πιάσουμε ξανά. Το καμάρι μας από το λύκειο που είχαμε δώσει υπόσχεση να μην το παρατήσουμε με την είσοδό μας στο Πανεπιστήμιο, κι όμως το κάναμε. Τρία χρόνια έχουμε να ασχοληθούμε και το αφήσαμε να σκουριάσει και όλο αυτόν τον καιρό λέγαμε να το αναγεννήσουμε, κι όμως μέναμε μόνο στα λόγια. Ήρθε η ώρα όμως πραγματικά να κάνουμε κάτι και αυτό το κείμενο είναι η αρχή.

Μιας και πήρα την πρωτοβουλία, ας ξεκινήσω με την ιστορία του e-postego, και πρώτα απ’ όλα περί τίνος πρόκειται, ή μάλλον επρόκειτο. Αν θυμάμαι καλά ήμασταν 2α Λυκείου όταν μια ομάδα μαθητών του 4ου Γενικού Λυκείου Χαλκίδας μαζευτήκαμε στην βιβλιοθήκη του σχολείου με σκοπό να οργανώσουμε τη δημιουργία ενός ηλεκτρονικού περιοδικού. Όντας ο μεγαλύτερος ευεργέτης του 4ου ΓΕΛ Χαλκίδας ο pakys καθώς συμμετείχε ενεργά σε κάθε πολιτιστικό δρώμενο του σχολείου συμβάλλοντας στην ουσιαστική του αναβάθμιση (τουλάχιστον στο διάστημα που ήταν εκείνος μαθητής εκεί), δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια κίνηση, όπως ούτε κι εγώ.

Έτσι ξεκινήσαμε λοιπόν, σε μια απλή πλατφόρμα blogger όπου ο καθένας μας (και πολύ σύντομα καθένας από το σχολείο) μπορούσε να γράφει για ό,τι ήθελε σε θεματολογία από εφηβικούς έρωτες (προς μεγάλη περιφρόνηση εμού, του paky, καθώς και του καθηγητή επιβλέποντα) μέχρι θέματα για την πολιτική. Φτάσαμε λοιπόν να έχουμε κάτι αρκετά αξιόλογο και μεγάλο κοινό απ’ όλη την Ελλάδα!

Από πού προέκυψε το όνομα; Βλέπετε, όσο φοιτούσαμε στο 4ο Λύκειο Χαλκίδας, το παράπονό μας ήταν ότι «δεν είχαμε ένα υπόστεγο στην αυλή για τις ημέρες που έβρεχε». Αυτή η γελοία δικαιολογία για κατάληψη έγινε έμπνευση για την ονομασία αυτού του blog: Το e-postego. Αρκετά catchy και τελικά βρήκε και τόπο καθώς ο πίσω χώρος του προαυλίου καλύφθηκε τελικά με μια τέντα (για μένα που ποτέ δεν πατούσα στο συγκεκριμένο χώρο χρησίμευσε αργότερα, και εξακολουθεί να χρησιμεύει τις φορές που επισκέπτομαι το παλιό μου σχολείο για να παίξω μπάσκετ στο γήπεδό του, καθώς βοηθάει πολύ στο να πηδάς τα κάγκελα).

Έφτασε λοιπόν η στιγμή όπου οι μέρες μας ως μαθητές τελείωσαν και πλέον ήμασταν φοιτητές. Η συμμετοχή μας στο πρώτο έτος ήταν πάρα πολύ αραιωμένη και έφτασε να είναι μηδενική. Σε δυο χρόνια, η μόνη πρόοδος που είχαμε κάνει ήταν να πούμε πως «δεν θα το αφήσουμε». Ποτέ όμως τίποτα παραπάνω. Αυτό λοιπόν το, έστω μικρό, κείμενο έχει σκοπό να μας δώσει την ώθηση για να ξαναξεκινήσουμε. Αλλά αυτή τη φορά διαφορετικά. διαφορετικά. Πιο “σοβαρά”. Χρησιμοποιώντας το ως ένα καταφύγιο για τις σκέψεις μας.

Εάν είναι online η ιστοσελίδα www.e-postego.gr και αν αυτό είναι το πρώτο κείμενο που ανέβηκε σε αυτή, σημαίνει πως ξεκινήσαμε! Από μέρα σε μέρα αναμένετε τις πρώτες αναρτήσεις…